ઘણા વર્ષો પહેલા, એલર્જીક પ્રતિક્રિયાને લીધે,
મારી કામ કરવાની ક્ષમતા ઓછી થઈ ગયી
અને મારું વજન વધવા લાગ્યું.
જેમ જેમ વજન વધતું ગયું તેમ તેમ,
ચાલવું કે કસરત કરવી એ વધારે મુશ્કેલ બની ગયું.
જો અમારે ક્યાંક બહાર જવાનું હોય,
તો મમ્મી અમને તેના વગર જવાનું કહેતી.
જો હું થોડું પણ કામ કરું તો,
થાકની સાથે સાથે, મારા ઘૂંટણમાં ખૂબ દુ:ખાવો થતો હતો.
જો મારે નીચે બેસીને કામ કરવું પડે,
તો ફરીથી ઉભા થવું એ એક મોટી સમસ્યા હતી.
મમ્મી સ્કૂલમાં મારું રિપોર્ટ કાર્ડ લેવા પણ આવી શકી નહોતી.
તેને આ રીતે જોઈને મને ખૂબ જ દુ:ખ થયું
તેથી મેં નક્કી કર્યું કે મમ્મી ની તકલીફ માટે કંઈક ઉપાય શોધવું પડશે.
કેટલાક સંશોધન પછી,
અમે એક બેરિયાટ્રિક ડૉક્ટરને મળ્યા.
ડૉક્ટરે બેરિયત્રિક સર્જેરી માટે ખૂબ સરળ રીતે સમજાવ્યું.
અને સાંજ સુધીમાં મમ્મીએ બેરિયાટ્રિક સર્જરી માટે
પોતાનું મન મનાવી લીધું.
હવે, મને એવું લાગે છે કે …
'મેં આ નિર્ણય પહેલાં કેમ ન લીધો?'
હવે, વજન ઘટવાને લીધે,
મને ઊંઘની તકલીફ
કે ઘૂંટણમાં દુખાવો જેવી કોઈ સમસ્યા નથી
સર્જરીના ફક્ત ત્રણ મહિના પછી,
મમ્મીએ તેના ડૉક્ટરને મળવા માટે ટ્રેનમાં મુસાફરી કરી હતી
અને તે પણ જાતે જ.
તેની ખુશી જોવા લાયક હતી
એવું નથી કે ફક્ત સર્જરી કરવાથી
મારી બધી સમસ્યા દૂર થઈ ગયી છે
પછી તે ડાયેટ હોય કે ફિટનેસ હોય,
હું આ બધા મુદ્દાઓ વિશે કાળજીપૂર્વક ધ્યાન આપું છું.
હું નિયમિતપણે મારા ડૉક્ટર સાથે ફોલોઅપ કરું છું
અને મને આપેલી બધી જ સૂચનાઓનું પાલન કરૂ છું.
છ વર્ષ સુધી મમ્મીએ કોઈ ફંક્શનમાં હાજરી નહોતી આપી.
આ વર્ષે, મમ્મીએ ઘણા ફંક્શન્સ મા હાજરી આપી છે.
અને અમને પણ સાથે લઈ ગયા છે.
હવે, મને ખરેખર લાગે છે કે આ સર્જરી
એ મારા પરિવારને પણ નવું જીવન આપ્યું છે.