જ્યારે હું 16 વર્ષની હતી ત્યારે મારુ માસિક અનિયમિત હતું
અને હું 26 વર્ષની હતી,
ત્યારે મને ખબર પડી કે મને થાઈરોઈડ અને પીસીઓડી જેવી સમસ્યા છે.
મને ખૂબ જ નબળાઈ લાગતી હતી…
હું મારા રૂમમાંથી બહાર પણ નીકળતી નહોતી.
તે સમયે મારું વજન વધવાનું શરૂ થયું.
તે દિવસમાં બે વાર ચાલવા જતી હતી.
તેમ કરવા છતાં પણ તેનું વજન ઘટતું ન હતું.
તેને આખો દિવસ સુસ્તી અને થાક લાગતો હતો.
હું તેની આ તકલીફ જોઈ નહતો શકતો.
મારાં લગ્નનાં છ વર્ષમાં,
હું વધારે સ્થૂળ બની ગઈ,
અને હું ડાયાબિટીક થઈ ગઈ,
મુખ્ય સમસ્યા એ હતી કે હું ગર્ભ ધારણ નહતી કરી શકતી
અમે ઘણા ડૉક્ટરોની સલાહ લીધી.
તેઓએ મને આઈવીએફ અને સરોગસી કરાવવાનું સૂચન પણ કર્યું.
પરંતુ હું આ બંને કરાવવા માટે કમ્ફર્ટેબલ ન હતી.
પછી, કોઈએ મને વજન ઓછું કરવા માટે બેરિયાટ્રિક સર્જરી કરાવવાની સલાહ આપી.
મને ખાત્રી હતી કે તે તેની તબિયત સુધારવા માંગે છે.
મેં વિચાર્યું કે જો તેને આ એક તક મળી છે,
તો હું તેને શા માટે રોકું?
તે સમયે આજ મારા સહારો હતા.
સર્જરીના થોડાજ મહિના પછી, હું વજન ઓછું કરવામાં સફળ રહી.
મારા પીસીઓડી, થાઈરોઈડ અને ડાયાબિટીસમાં પણ સુધારો થવા લાગ્યો
અને હું વધુ એક્ટિવ બની ગઈ.
અને સૌથી સારી વાત એ હતી કે,
હું મારી દીકરીને જન્મ આપવામાં સફળ થઈ,
કોઈ સરોગેસી કે આઈવીએફ વિના!
મને લાગે છે કે અમારી દીકરીના જન્મ પછી
સનાનો દ્રષ્ટિકોણ પણ બદલાઈ ગયો છે.
યોગ, હેલ્ધી ડાયટ અને
ડૉક્ટર સાથે દર મહિને નિયમિત ફોલોઅપ…
હવે મારા રુટીનનો ભાગ છે.
મારું વજન ઓછું થયા પછી મેં સૌથી પહેલું કામ કર્યું--
તે કપડાંની ખરીદી કરવા ગઈ
હું મારા અને મારા પરિવાર માટે ખૂબ જ ખુશ છું!